Ankara’da inşaattan sanayiye, raylı sistemlerden itfaiyeye kadar pek çok alanda kadınlar görev alıyor. Başkentte otobüs iskeletlerinin kaynak işlerini üstlenen de var, metro hattında arızalanan trenleri bakım için depoya çeken de. Dört kadının meslek hikâyesi, Ankaralıların her gün kullandığı araçların üretiminden kentteki yangınlara müdahaleye kadar uzanıyor.
Bu kadınların mesleğe adım atma yolları da birbirinden farklı. Mezra Coşkun, annesinin gösterdiği bir videoyla kule vinç operatörlüğüne yöneldi. Fatma Sena Karaveli kaynakçılığı babasının torna dükkânında öğrendi. Ayşe Özmen, belediyede güvenlik görevlisiyken girdiği sınavla vatmanlığa geçti. Çocukken siren seslerine ilgi duyan Melek Hiranur Abaka ise itfaiyecilik eğitiminin ardından Çayyolu’nda göreve başladı.
Ankara’da Mezra Coşkun’u kule vinç operatörlüğüne annesinin gösterdiği bir video yöneltti. Fatma Sena Karaveli ise kaynak yapmayı 12 yaşında babasının torna dükkânında öğrendi. Başkentin şantiyelerinden metro depolarına uzanan dört meslek hikâyesinde, kadınlar yaptıkları işi ve o işe nasıl başladıklarını anlattı.
Ankara’da kule vinç operatörü Mezra Coşkun, sabah şantiyede vincin kabinine çıktığında çoğu gün mesai bitene kadar aşağı inmiyor. Coşkun’un çalışma yeri projeye göre değişiyor. Mart 2026’da deneyimlerini anlatırken o sırada kullandığı vincin 35 metre yüksekliğinde olduğunu, daha önce ise 110 metrelik bir vinçte çalıştığını söyledi. Bu mesleği aklına getiren kişi annesiydi.
ANNESİ VİDEOYU GÖSTERİP “TAM SANA GÖRE İŞ” DEDİ
Annesi, sosyal medyada rastladığı bir kule vinç videosunu kızına izletip “Tam sana göre iş” deyince Coşkun operatörlüğü düşünmeye başladı. Kararını çevresine açtığında ise “Sen daha vincin altından bile geçemezsin” diyenler oldu. Coşkun, 20 yaşına geldiğinde yaklaşık iki yıllık operatördü.
Coşkun’un anlattığına göre çalışma gününün büyük bölümü, sabah sekizden akşam beşe kadar kabinde geçiyor. Her şantiyede vincin yüksekliği ve çalışma alanı değişiyor. Coşkun, işin en çok dikkat ve sabır istediğini söylüyor.
BABASININ TORNA DÜKKÂNINDA ÖĞRENDİ, OTOBÜS İSKELETİ ÜRETİMİNDE ÇALIŞTI
Fatma Sena Karaveli’nin kaynakçılıkla tanıştığı yer babasının torna dükkânıydı. İlk kaynağını 12 yaşında öğrendi. Meslek seçme zamanı geldiğinde dükkânda edindiği deneyimi okulda sürdürdü ve meslek lisesinde kaynakçılık eğitimi aldı.
Karaveli, 18 yaşında Ankara’da otobüs iskeleti üreten bir firmada kaynak ustası olarak çalışmaya başladı. Ekim 2026’da hikâyesi yayımlandığında, yaklaşık bin kişinin çalıştığı bölümün tek kadın kaynakçısıydı.
ANKARA METROSUNDA ARIZALI TRENLERİ DEPOYA ÇEKTİ
Ayşe Özmen, Ankara Büyükşehir Belediyesinde güvenlik görevlisiyken kurumun açtığı sınava girdi. Aldığı puanla vatmanlığa geçti ve metro deposunda görevlendirildi. Özmen’in 2017’de anlattığı işi, yolcuların peronda gördüğü tren sürücülüğünden farklıydı. Arızalanan trenleri bakım alanına götüren ekipte çalışıyordu.
Bir tren ana hatta kendi gücüyle ilerleyemediğinde Özmen ve çalışma arkadaşları başka bir trenle hatta çıkıyor, arızalı treni depoya çekiyordu. Onarım tamamlandığında treni yeniden sisteme tanıtmak ve sefere çıkacak sürücüye hazır hale getirmek de ekibin göreviydi. Özmen, deneyimini paylaştığı tarihte depo bölümündeki tek kadın çalışandı.
ÇOCUKKEN DUYDUĞU SİRENLER ONU ÇAYYOLU İTFAİYESİNE GÖTÜRDÜ
Melek Hiranur Abaka’nın itfaiyeciliğe ilgisi, çocukken duyduğu siren sesleriyle başladı. Giresun Üniversitesinde Sivil Savunma ve İtfaiyecilik Programı’nı bitiren Abaka, 2022’de Ankara Büyükşehir Belediyesinin personel alımına başvurdu. Sınav sürecinin ardından Çayyolu İtfaiye Müdahale Amirliğinde göreve başladı. Mart 2025’te verdiği röportajda, yeni tanıştığı insanların mesleğini duyunca hâlâ şaşırdığını anlattı.
Ankara İtfaiyesinde kadınların sayısı da yıllar içinde arttı. Büyükşehir Belediyesinin 9 Mart 2026’da açıkladığı verilere göre, 2019’da teşkilatta 17 kadın itfaiyeci görev yapıyordu. Bu sayı 2025 sonuna kadar yapılan personel alımlarıyla 80’e ulaştı.
BÖCEKLERDEN ÖLÜM ZAMANINI ARAŞTIRIYOR
Ankara Üniversitesi Adli Bilimler Enstitüsünden adli biyoloji uzmanı Nihal Açıkgöz’ün incelediği deliller arasında böcekler ve larvalar var. Adli entomoloji adı verilen bu alanda uzmanlar, ceset üzerinde bulunan böceklerin türünü ve hangi gelişim evresinde olduklarını inceliyor. Bu bulgular, ölümün ne zaman gerçekleşmiş olabileceğini tahmin etmeye ve cesedin başka bir yerden taşınıp taşınmadığını araştırmaya yardımcı oluyor. Açıkgöz, 2024’te verdiği röportajda bu delilleri “sessiz kanıtlar” sözleriyle tanımladı.
GORDİON’DAN ÇIKAN FRİG MOBİLYALARINI KORUDU
Polatlı’daki Gordion mezarlarından çıkarılan buluntular arasında oyma desenli, kakma süslemeli ve bronz çivilerle bezenmiş ahşap mobilyalar da vardı. Mezar odalarının kuru ortamında korunabilen bu parçalar, Ankara’daki Anadolu Medeniyetleri Müzesinde uzun soluklu bir çalışmanın konusu oldu. UNESCO’ya sunulan Gordion dosyasına göre projeyi Elizabeth Simpson yönetti. Krysia Spirydowicz ise ahşap eserlerin korunmasından sorumlu baş konservatör olarak görev aldı. Ekibin işi, antik mobilyaların nasıl yapıldığını araştırmak ve günümüze ulaşan özgün parçaları korumaktı.
NALLIHAN’DA İPEK İPLİĞİ TAKIYA DÖNÜŞTÜRÜYORLAR
Nallıhan’da ise iğne oyacılığı yüzlerce kadının üretimine katıldığı bir iş. 2009’da kurulan Nal-Etik Kooperatifi için çalışan kadınlar, ilçeye özgü ipek iğne oyalarını takı ve aksesuara dönüştürüyor. Ankara Kalkınma Ajansının kooperatif tanıtımında yaklaşık 800 kadının üretime katkı verdiği belirtiliyor.





