Ankara'da bulunan Ebu İshak Zaviyesi'nin kesin inşa tarihi bilinmiyor. Ancak Vakıflar Meclisi'nin 20 Haziran 1936 tarih ve 346 sayılı kararında, zaviyenin "Alemdar" adıyla da anılan Seyid Ahmed oğlu Seyyid Ali tarafından kurulduğunun kayıt altına alındığı belirtiliyor. Bu bilgi, yapının Ankara'nın erken dönem dinî ve sosyal hayatında önemli bir yere sahip olduğuna işaret ediyor.
Tarihî kaynaklara göre Halvetî dergâhı olarak hizmet veren Ebu İshak Zaviyesi, zaman içerisinde büyük ölçüde yıkılarak ortadan kalktı. Günümüze yalnızca içerisinde beş mezarın bulunduğu, sonradan oda içine alınmış mütevazı bir bölüm ulaşabildi.
Ancak tarihî mirasa sahip çıkmak amacıyla hayırseverlerin ve ecdat kültürünü yaşatmayı önemseyen gönüllülerin girişimleriyle türbe yeniden ihya edildi. Geleneksel Türk mimarisi esas alınarak kesme taş malzemeyle inşa edilen yapı, kubbeli mimarisi, giriş bölümündeki mescit alanı ve harime geçiş düzeniyle dikkat çekiyor. Zarif işçiliği ve estetik detaylarıyla öne çıkan türbe, geçmişin mimari anlayışını günümüze taşıyan örneklerden biri olarak değerlendiriliyor.
Ulucanlar'ın tarihî dokusu içerisinde önemli bir konuma sahip olan Seyyid Ali Türbesi, sadece bir ziyaret mekânı olmanın ötesinde, Ankara'nın vakıf geleneğini, tasavvuf kültürünü ve şehir hafızasını yaşatan sembol eserlerden biri olmayı sürdürüyor.
Kent tarihine ilgi duyanların uğrak noktalarından biri olan türbe, Ankara'nın görünmeyen tarihî hazinelerinden biri olarak, hem manevi atmosferi hem de geleneksel mimarisiyle ziyaretçilerine geçmişe uzanan anlamlı bir yolculuk sunuyor.
