Kahramankazan’da sabahlar erken başlar.
Özellikle Gazi Üniversitesi TUSAŞ Kahramankazan Meslek Yüksekokulu öğrencileri için…
Kimi Ankara merkezden gelir, kimi çevre mahallelerden. Soğukta, yağmurda, bazen karanlıkta… Hepsinin ortak noktası aynı yol, aynı bekleyiştir.

Ve o bekleyiş, uzun süredir bir eksiği fısıldıyordu:

Otobüs durağı.

Geçtiğimiz günlerde düzenlenen söyleşide öğrenciler bu eksikliği doğrudan Belediye Başkanı Selim Çırpanoğlu’na iletti.

Ne bir protesto vardı ne de yüksek ses… Sadece samimi bir talep:

“Okul yolunda durak yok, zorlanıyoruz.”

Kahramankazan’da işte belediyecilik tam da burada başlar.

Başkan Çırpanoğlu bu talebi bir not olarak değil, bir sorumluluk olarak gördü. Kısa sürede Fen İşleri Müdürlüğü ekipleri okul yoluna otobüs durağını yerleştirdi. Ardından Park ve Bahçeler Müdürlüğü banklarla durağı tamamladı.

Ortaya çıkan şey beton ve demirden ibaret değildi; “Sizi duyduk” diyen bir iradeydi.

Bugün o durakta bekleyen öğrenciler artık yalnız değil.

Rüzgârdan korunuyorlar.

Yağmurda ıslanmıyorlar.

En önemlisi, kendilerini görmezden gelinmiş hissetmiyorlar.

Aslında Kahramankazan’da gençlere yönelik bu yaklaşım yabancı değil. İlçede eğitim kurumlarının çevresinde yapılan yol düzenlemeleri, aydınlatma çalışmaları, spor alanları ve gençlerin nefes alabileceği sosyal alanlar; aynı anlayışın farklı yansımaları. Büyük projelerden çok, günlük hayatı kolaylaştıran küçük ama yerinde dokunuşlar…

Çünkü Kahramankazan’da belediyecilik, yalnızca merkezde yapılan işler değildir.

Okul yolundaki bir duraktır.

Sabahın ayazında bekleyen bir öğrencidir.

“Biri bizi fark etti” duygusudur.

Başkan Selim Çırpanoğlu’nun, “Gençlerimizin talepleri bizim için çok kıymetli” sözü, bu yüzden sıradan bir cümle değildir. Bu söz, ilçenin geleceğine dair bir bakış açısıdır. Çünkü gençleri önemseyen bir yönetim, aslında yarını da ciddiye alıyor demektir.

Bugün Kahramankazan’da bir otobüs durağı var.

Ama asıl kazanım; öğrencilerin gönlünde oluşan güven duygusu.

Ve bazen bir ilçenin gelişmişliği, yapılan dev yatırımlarla değil; bir öğrencinin yolunu kolaylaştıran o küçük hizmetle ölçülür.