Sakın üzülme… En çok sevdiğin, en güvendiğin, kalbini sorgusuzca emanet ettiğin insan tarafından bir kuyuya bırakılmış olsan bile umudunu kaybetme. Unutma; bazen en karanlık kuyular bile Rabbimizin takdiriyle aydınlığa açılan bir yolun başlangıcıdır. Hz. Yusuf'u kuyudan çıkarıp nice güzelliklere ulaştıran Rabbim, senin de karanlığını aydınlığa çevirmeye kadirdir.

Bugün okuduğum bir söz, zihnimde uzun süre yankılandı:
“Sadece bir kuyudayım, çıkmayı bekliyorum…”
Ne kadar kısa, ne kadar derin, ne kadar çok şey anlatan bir cümle…
Herkesin hayatında kimseye anlatamadığı bir kuyu vardır. Kimi içine bir ihaneti gömer, kimi bir kaybı, kimi yıllardır susturduğu bir kırgınlığı… Dışarıdan bakıldığında hayatına devam ediyor gibi görünen insanların bile içinde, kimsenin bilmediği karanlıklar vardır.
Bazen bizi kuyuya atanlar, en güvendiklerimizdir, en çok sevdiklerimizdir. Elimizi tutmasını beklediğimiz insanlar, bir gün elimizi bırakır. Sırtımızı yasladığımız duvar yıkılır, sığınak bildiğimiz yer bir anda uçurumun kenarına dönüşür. Ve insan, en çok güvendiği yerden yara aldığında, yalnızca birine olan inancını değil, bazen kendine olan inancını da kaybeder.
İşte o zaman bir kuyunun içinde bulur kendini…
Ne düşüşünü anlatabilir ne de çıkış yolunu bulabilir. İçinde binlerce cümle vardır ama ağzından tek bir kelime çıkmaz. Çünkü bazı acılar anlatıldığında hafiflemez; insan yalnızca anlaşılmayı bekler.
Hz. Yusuf misali…
O da en güvendiği, en sevdiği, kardeş bildiği insanlar tarafından ummadığı, beklemediği bir anda bir kuyuya bırakılmadı mı?
Kur'an-ı Kerim'de anlatılan Hz. Yusuf kıssası, insanın en çok güvendiği yerden nasıl yaralanabileceğini, en karanlık anında bile Allah'ın rahmetinden umudunu kesmemesi gerektiğini anlatan eşsiz bir hikâyedir.
Allah'ın kendisine lütfettiği güzellikler, hikmet ve özel nimetlerle donattığı Hz. Yusuf, kardeşlerinin kıskançlığına maruz kaldı. Babalarının sevgisini kendilerine daha az, Yusuf'a ve kardeşine daha fazla gösterdiğini düşünen kardeşleri, içlerindeki kıskançlığı büyüterek onu aralarından uzaklaştırmaya karar verdiler.
Babalarından izin alıp yanlarına götürdükleri Yusuf'u bir kuyuya bıraktılar.
Düşünsenize…
Bir çocuk. En güvende olması gereken insanların ellerinde, bir anda karanlığın içine terk ediliyor. Kardeş bildikleri, aynı sofrayı paylaştıkları, aynı evin çatısı altında büyüdükleri insanlar, onu bir kuyunun derinliklerine bırakıyor.
Ne büyük bir acı… Ne tarifsiz bir yalnızlık…
Ama kuyunun karanlığı, Allah'ın Yusuf için yazdığı kaderin karanlığı değildi…
Kardeşleri onu bir kuyuya bırakmıştı ama Allah onu orada sahipsiz bırakmamıştı. Bir kervanın gelip onu kuyudan çıkarması, Mısır'a uzanan yolun başlangıcı oldu. Kardeşlerinin Yusuf için hazırladığı karanlık, Allah'ın takdiriyle bambaşka bir hikâyeye dönüştü.
Belki de hayatımızdaki bazı kuyular böyledir. İçindeyken son sandığımız, çıkışını göremediğimiz, bizi çaresizliğe sürükleyen o karanlıklar… Belki de henüz bilmediğimiz bir güzelliğin başlangıcıdır.
İnsan bazen neden düştüğünü sorgular, neden kendisine bunu yapanların en yakınları ve en çok sevdikleri olduğunu anlamaya çalışır. Oysa bazı soruların cevabı kuyunun içindeyken değil, oradan çıktıktan sonra anlaşılır.
Hz. Yusuf'un kıssası bize şunu gösterir: İnsanlar seni en karanlık yerde bırakabilir ama Allah oradan sana aydınlık bir yol açabilir.
Belki bugün sen de bir kuyudasın. Bir çıkış yolu arıyor, bir kapının açılmasını bekliyorsun. Kimseye anlatamadığın bir acının içinde, yalnızca sabretmeye çalışıyorsun. Belki de en acısı, seni anlayacağına inandığın, derdini anlatmak için kalbine sığındığın, en sevdiğin insan tarafından bırakıldın o kuyuya…
Ama unutma; kuyuların da bir sonu vardır. Ve Allah, karanlığın içinden aydınlığa çıkaracak yolları, sen henüz göremesen de yaratmaya kadirdir.
Mukadder ben,
Rabbim; bizi düştüğümüz kuyularda çaresiz bırakmasın. Kalbimizi incitenlerin açtığı yaraları şifaya, karanlıkta kaldığımız günleri aydınlığa, sabırla beklediğimiz her şeyi hayırlı bir kavuşmaya dönüştürsün. Hiçbirimize umudumuzu kaybettirecek kadar ağır imtihanlar yaşatmasın duasında bulunan...
Sevgilerimle...