Ömür, korkunun gölgesinde sığınacak bir yer aramak değil; cesaretin ışığında yürümeyi bilmektir. Cimriliğin dar sınırlarına hapsolmak yerine cömertliğin geniş ufkunu açmak, geçici menfaatlerin rüzgarında eğilmek yerine ilkeli bir dik duruşu kuşanmak asıl erdemdir.
İnsanın karakteri, hayatın kendisine sunduğu imkânlarla değil, o imkânların karşısında nelerden vazgeçmediğiyle ölçülür.
Herkesin bir bedel karşılığında eğildiği yerde doğrulabilmek, yalnız kalma ihtimali karşısında hakikatten el çekmemek, insanın kendi ruhuna verdiği en büyük sözdür.
Şunu söylemeliyim ki insan, başkalarının gözünde itibar kazanırken kendi vicdanının terazisinde hafifliyorsa, taşıdığı bütün unvanlar ve kazandığı bütün zaferler anlamını yitirir.
Zira karakter, alkışların yükseldiği yerde sergilenen bir meziyet değil; kimsenin görmediği, kimsenin bilmediği anlarda insanın kendisine sadık kalabilmesidir.
Kendi özünden ödün vererek yükselen her mertebe, aslında insanın iç dünyasında biraz daha alçalmasıdır.
Vefasızlığın soğuk duvarları karşısında dostluğun sıcaklığını rehin vermemek gerekir.
Haksızlık karşısında dilsiz şeytan olmamak, hakkın ve hakikatin sesini her şeyin üstünde tutmak bir insanlık borcudur. İnsanın kıymeti, kaç kişinin alkışıyla tartıldığı değil, hangi vazgeçilmez değerlerin omuzlarında yükseldiğidir. Kabul görmek ya da sevilmek uğruna omurgasız bir teslimiyete düşmek, ruhun en büyük iflasıdır.
Esas olan, kalabalıkların beğenisini toplamak değil; sessizliğin tahtında kendi vicdanıyla baş başa kaldığında başı dik, alnı ak olabilmektir. Hayatın son tahlilinde kazanılan en büyük zafer, kişinin kendi aynasına baktığında duyduğu sarsılmaz saygıdır.
Yeter ki menfaatler karakteri esir almasın, korkular cesareti gölgelemesin ve vicdan hırsın kurbanı olmasın.
DURUŞ VE VİCDAN
Dr. Mehmet Çoban
Yorumlar